بخشی از مغزم بهم میگه که من به قصه بهتری نیاز دارم. و فکر که می کنم می بینم من هیچ وقت قصه خوبی نداشتم... این طور فکر نکن که قصه خوبی می خوام برای گفتن به دیگران..نه.. تنها دلیلی که قصه خوبی میخوام اینه که به خودم یاداوری کنم که قصه های خوب برای من و ما ممکن اند... که اصلا قصه های خوب ممکن اند...

باید منتظر یک قصه خوب بمونم یا تن بدم به همین قصه های همیشگی؟

انتهای سالن، تاریکی، هوای خنک باغ، تنهایی؛ موسیقی، موسیقی، موسیقی.

کمال.

به جایی رسیدم که صدای اس ام اس، زنگ تلفن، ایمیل، لب تاب و هر کوفت الکترونیک دیگه ای که میتونه حامل هر پیامی باشه، حال منو بد می کنه.

I need one shred of good news.

desparately.

“God is dead. God remains dead. And we have killed him. How shall we comfort ourselves, the murderers of all murderers? What was holiest and mightiest of all that the world has yet owned has bled to death under our knives: who will wipe this blood off us? What water is there for us to clean ourselves? What festivals of atonement, what sacred games shall we have to invent? Is not the greatness of this deed too great for us? Must we ourselves not become gods simply to appear worthy of it?”

― Friedrich Nietzsche

اگر این روزهام قرار بود اسمی داشته باشن اسمشون قطعا می شد مصاحبه!

پی اس: 90 درصد مصاحبه ها خوب پیش رفتن و 0 درصد کارفرماها به من جاب آفر قطعی دادن.

Ah..I am longing for the next chapter to begin...

!!!The new job is kind of fun

!Look at me. waking up at 6 am. meditating. trying to eat like a normal human; 3 meals a day and well balanced ones

فکر می کنم این درجه از آه و نفرینایی که بلدم دیگه جوابگو نیست. باید بد و بیراه گفتن یاد بگیرم...

پی اس بی ربط:

صدام قطع شده. بسیار خسته ام و هفته کاریم تازه از فردا شروع میشه.

And then, What do you say to death?